Dyskrasty
Myśl i mowa
Dyskrasty
Myśl i mowa
Cześć, witam was wszystkich w kolejnym odcinku
podcastu Myśl i Mowa
Odcinek ten postanowiłem
poświęcić kwestii, która
niejako na co dzień mnie dotyka
i jest ze mną
doprowadzając mnie czasami do szału
ale i ucząc wiele
ucząc o sobie
samym, o mojej odporności
o moich przyzwyczajeniach
i konfrontacjach z nimi
mówię tutaj
o bólu z którym borykam się od dłuższego
czasu
ból towarzyszy mi w procesie wychodzenia z choroby
w powolnym procesie zdrowienia
i chcę tu dużo mówić
jest integralnym elementem mojej
codzienności tu i teraz
chcąc nie chcąc
muszę się z nim ścierać, spotykać
negocjować, dogadywać się
czasem przegrywać te nierówne
partie niczym szachy
z doświadczonym graczem
o bólu pisałem już na moim blogu
i zainteresowane osoby
odsyłam do linka w opisie odcinka
możecie zatrzymać podcast
w tym momencie i przeczytać
najpierw tamten tekst, aby porównać go
z moimi obecnymi spostrzeżeniami
bądź rzucić na niego
okiem po wysłuchaniu odcinka
jeśli taka będzie wasza wola
minęło kilka miesięcy
i od tamtego czasu uznałem, że do tego
tekstu konieczna jest swojego rodzaju
errata
że to co tam napisałem
było być może aktualne w momencie
popełniania tego wpisu, ale
czas i moje bólowe perypetie
sprawiły, że wiele się zmieniło
wiele zmieniło się we mnie
i w moim podejściu do bólu
myślę, że przy całej
mojej otwartości na rozmaite rozwiązania
dotyczące się zmagań z tym bólem
popełniłem kilka błędów
na drodze do uśmierzania go i
wychodzenia z choroby
nie nagrywałbym tego odcinka, gdyby
chodziło o jakiś inny temat, w którym miałbym dzielić się
z innymi własnymi doświadczeniami
jako, że rzecz tyczy się
czegoś tak traumatycznego jak ból
pomyślałem, że ktoś inny
kto gdzieś w domowym zaciszu wariuje
od silnego bólu, jest zaplątany
w jego macki, może wykorzystać
moje potyczki z bólem jako dodatkową
informację, być może podłocną
nie wiem
nie jestem oczywiście żadnym ekspertem, a raczej
mięchem eksperymentalnym
na którym ból ryje swoje wzorki
a ja próbuję nie oszaleć
wytrzymać, zrozumieć
i wyjść poza
obręb tej bólowej matni
wcześniej wielokrotnie używałem
sformułowań w stylu walka z bólem
potyczka, te militarne określenia
są nieprzypadkowe i stanowią
pewien stały element w mówieniu o bólu
w traktowaniu go z pozycji
wroga, którego należy pokonać
zniszczyć i
zatańczyć na zgliszczach
tak myślałem przez bardzo, bardzo długi
czas, tak myślałem pisząc
wspomniany wcześniej artykuł o moim bólu
i powiem wam, że kurewsko się myliłem
patrząc z takiej perspektywy
na to, co w ramach bólu mnie dotyka
uświadomiłem to sobie
jakiś czas temu i wiedza o sobie samym
jakiej po drodze nabyłem pomaga
mi w wyłożeniu z tego bólowego
dołu, może
przez słów kilka o samym moim
problemie, do którego ból jest niejako
przyspawany i dostałem go w gratisie
otóż
leczę rozległą otwartą ranę nogi i ranę
wraz z obrzękiem i wyciekiem
limfatycznym, to trudno gojąca
się rana, wymagająca cierpliwości
i całego mnóstwa codziennej uwagi
ból u mnie związany jest
z samą wrażliwością miejsc, z otwartą
raną oraz z faktem
że jednocześnie stosuję uciskowe
opatrunki kompresyjne, które
mają likwidować obrzęki
limfatyczne. W dużym skrócie
można powiedzieć, że jest to ból
przypominający przyłożenie rozgrzanego
żelazka do skóry i dociskanie
go przez kilka, kilkanaście
godzin. Zdaję sobie
sprawę, że istnieje wiele źródeł
bólu, wiele jego natężeń
że rozmaite dolegliwości
generują bólu różnego rodzaju
mój jest ostry
piekący, jednostajny
często wzmagający się w określonych
momentach. Ponadto chora
noga reaguje na zmiany pogody, ciśnienia
a fakt, że mieszkam w miejscu
gdzie wieją
silne halne wiatry nie pomaga mi
w tym antybólowym maratonie.
Gdy ból osiągnął próg, w którym
człowiek wariuje, krzyczy
wyje, łazi po ścianach
i jak zaszczute zwierzę szuka sobie kawałka miejsca
miejsca aby się ukryć
wtedy w człowieku budzi się coś
dziwnego. Nie sposób tego
określić, ubrać w konkret
to coś nowego
dotąd niespotykanego
jakaś dziwna warstewka
nowej wrażliwości. Sensoryczny
układ, który rejestruje ukłucia
bólu, walec bólu
ogień bólu
wybuchy bólu
te sensory pracują okrągłą dobę
czy tego chce, czy nie chce, otrzymuje
cały czas pełne raporty bólowego natężenia
w głowie rodzą się
różne wyobrażenia, wskaźniki
przełączniki i monitory
na których wyświetlają się czerwone
sinusoidy wskazujące to
czego nie sposób jasno wyartykułować
wyciem i skamlaniem
gdy tak mocno Cię boli, że nie możesz
wziąć oddechu, że
wszystko w Tobie się napina, że
nie masz pojęcia czy krzyczysz
czy tylko się wydaje, że krzyczysz
odpowiednio dobrana przeciwbólowa
terapia farmakologiczna to
kluczowo pomoc
miałem to szczęście, że w moim przypadku
przy regularnym stosowaniu opioidów
a stosowałem okryty
złą sławą oksykontyn
i jego zamiennik oksydolor
ból ustąpił na tyle by móc
jako tako zbierać myśli
funkcjonować, ogólnie
dostrzegać rzeczywistość
brałem dawki dla osób z silnym
bólem nowotworowym i
to był mój pierwszy mur jaki postawiłem
przed bólem, mur który
przywrócił mnie do jakiejś
znośnej formy
codziennego funkcjonowania
wiadomo jednak, że
opioidy to nie są rurki z kremem
ani suplementy diety
nie można ich brać w nieskończoność
bo mogą poczynić spory
dewast w organizmie pomijając
fakt, że są silnie uzależniające
dzięki kompetentnym
lekarzom otrzymałem inne
leki łagodzące przewlekły ciągły ból
leki, które jak oksykontyn
były lekami o przedłużonym
działaniu, mogłem odstawić opioidy
bez większych obaw, że nie wytrzymam bez nich
co jednak było
i jest teraz największą moją lekcją
w zmaganiach z bólem
hmm, zabrzmi dziwnie
ale tą lekcją jestem ja
sam, mój organizm
mój umysł
traktując początkowo ból w kategoriach
seek and destroy, znajdź i zniszcz
przegapiłem całe mnóstwo
sygnałów jakie wysyłał i wysyła
mój organizm
te wszystkie militarystyczne określenia
ta napuszona walka z bólem
wojna jaką próbowałem toczyć z bólem
z czasem zaczęła przypominać mi o
sławetnej wojnie z terroryzmem
o tym cudownym
amerykańskim oksymoronie
debilnym strategicznie i przeciwskutecznym
koncepcie, który
poczynił więcej zła niż dobra
o co w ogóle kaman?
no
chodzi w największym skrócie o
wsłuchanie się w siebie, o rozpoczęcie
uważnej obserwacji własnego organizmu
w obszarach pozornie
niedalekich od bólu, od rany
od wycia po nocach
należy odłożyć karabin naładowany
przeciw bólami i przestać strzelać
na oślep, przestać widzieć
wroga w tym od czego człowiek
pragnie się ze wszystkich sił uwolnić
wszyscy jesteśmy
pewną psychoorganiczną całością
pewnym mechanizmem
systemem naczyń połączonych
w którym to systemie zachodzą
tysiące procesów jednocześnie
jedno zależy od drugiego
bez jednego nie ma drugiego
brak jednego skutkuje dolegliwościami
drugiego
proces leczenia pojmowany tradycyjnie
również przez lekarzy
szczególnie zaś proces leczenia chorób
i dolegliwości przewlekłych
jest naznaczony właśnie tym
schematem w którym choroba
czy ból to wróg do zniszczenia
określoną terapią farmakologiczną
takie podejście skutkuje
odbieraniem naszego własnego organizmu
jako jakiegoś obłędnego
to nie w nas z zakorzenionego
pola bitwy
lekarstwa to pociski i bomby
a choroba to wróg
przy okazji chorób wielonarządowych
schorzeń dotykających nas
na wielu różnych płaszczyznach jednocześnie
no a czymś takim jest
właśnie moja cukrzyca która
zapoczątkowała cały łańcuch
innych dolegliwości
takie wojenne podejście do procesu leczenia
to naprawdę dewastacja
a nie dążenie do oczekiwanych
i pozytywnych skutków
moja rana, mój wyciek limfatyczny
ten mój dziki ból
to wszystko komunikaty
wysyłane przez mój organizm
komunikaty dla mnie samego
organizm po prostu
mówi mi coś
próbuje porozumieć się ze mną
kocham języki obce, kocham to uczucie
gdy mogę porozmawiać
z kimś z końca świata w języku
który nie jest moim natywnym
ale jego znajomość otwiera
przede mną całe stado nowych
komunikacyjnych możliwości
do tej pory traktowałem język mojego
organizmu jako jakieś
bełkotliwe, obce narzecze, którego
nie potrafiłem rozpoznać
nie mówiąc nawet o nauczeniu się tegoż
nie słuchałem
kompletnie nie słuchałem
łańcuch zdrowotnych
zależności to nie tylko flaki
i zmiany w ich obrębie
uświadomiłem sobie, że przyczyn wielu dysfunkcji
należy szukać w dzieciństwie
w przeżytych dawno i niedawno
traumach, czy mocno naznaczających
psychicznie zdarzeniach, które
pozornie nie mają kompletnie nic
wspólnego z poziomem glukozy w organizmie
czy zdradzającą się tkanką
na żywej ranie
powiązałem medycznie moje schorzenia z innymi
które mogą negatywnie wpływać
na mój aktualny stan zdrowia
połączyłem punktami
choroby wcześniejsze
z symptomami, które pozornie
nie miały nic wspólnego z tym
z czym aktualnie się zmagam
nie zrobiłem tego rzeczesna sam
skorzystałem z pomocy
lekarzy i z pomocnych
sugestii bliskiej mi osoby znacznie
lepiej niż ja wsłuchującej się w sygnały
płynące z ludzkiego organizmu
i to był pewien przełom
nieśmiały krok
w zupełnie nowym kierunku na drodze ku zdrowieniu
to oczywiste, że
mnóstwo czynników składa się na ten proces
zdrowienia
dieta, aktywność fizyczna
dbanie o przyjmowanie stałych leków
witamin, ogólna troska o siebie
ja zacząłem jednak
przesłuchiwać się tej dziwnej
nieznanej mi dezontomowie organizmu
zacząłem opiekować się
sobą samym na zupełnie innym
poziomie
to forma wewnętrznej troski, gdy organizm wysyła
komunikat, zamiast zagłuszać
ten komunikat kolejną tabletką
warto najpierw poświęcić trochę czasu
i wsłuchać się
cierpliwe wsłuchiwanie się i obserwacja
maleńkich zmian
poprzeczka jednak unosi się wyżej, gdy na horyzoncie
pojawia się ten cholerny, ciągły
narastający ból
jak z nim gadać? jak mu cokolwiek
przekazać?
pierwsze próby wyglądały żenująco i nieporadnie
jak konfrontacja z zawodowym
bokserem
dostajesz w pysk taką pląbę, że leżysz
momentalnie na deskach i liczysz gwiazdy zbiory
nauczyłem się jednak, że
w człowieku tkwi pewna zdolność
do intencjonalnego dopasowywania
myśli do ich desygnatów
tak jak klocki tetris
po kilku, kilkunastu, kilkudziesięciu
próbach wreszcie któryś
klocek wpasowuje się idealnie w puste
miejsce, w czasie największych
bólowych huraganów lokalizowałem ukłucia
bólu, starałem się dotrzeć
do jego fizycznego źródła
z zaciśniętymi zębami, ze świeczkami
w oczach, metodycznie
mówiąc bardzo łagodnie
nie jest to doświadczenie należące do
najbliższych, po kilku dniach
znasz kilka punktów, z których
ból promieniuje najsilniej
centymetr po centymetrze
sprawdzasz w jakiej pozycji ciała ból
zmniejsza się choć trochę
mozolną ścieżką, z wyciem
z rzucaniem kurwami
docierasz wreszcie do miejsca
gdzie doświadczasz chwili spokoju
leżysz, bądź pół leżysz
w dziwacznej, acz kojącej pozycji
nie boli
boli mniej, jest ulga
wtedy z bólem można zacząć
gadać, pytać go
dlaczego tak mocno, dlaczego jest taki
nieustępliwy, nie te negocjacje
są jednak najważniejsze
najważniejsze jest uczenie się języka
organizmu, ogarniętego tym brzeszczącym
bólowym komunikatem
w tle rzecz jasna działają
środki przeciwbólowe, a one robią
swoje, wcześniej
o czym pisałem w tekście na blogu
byłem przekonany, że z bólem
się nie gada, nie negocjuje
że ból się depcze i niszczy
przy nadejrzającej się okazji
gówno prawda
to prostackie podejście
było żałośnie nieskuteczne
w perspektywie czasu
dlaczego? Ano dlatego, że człowiek
bezreszty skoncentrowany
na chęci rozpierdolenia celu
skupia się wyłącznie na swojej zapalczywości
i naładowany wściekłością
dostaje rykoszetem w łeb
wtedy boli podwójnie
wtedy skaczesz po suficie, a potem leżysz
na podłodze, zeszmacony
wyczerpany, przegrany
przegrany z samym sobą
ten ból to
to ja sam
to pogłosy, modulacje
byłkoty i mniej lub bardziej
składne zlepki informacji z przeszłości
z teraźniejszości
mimo, że w warstwie czysto fizycznej
ból jest, rzec by można
w przyporządkowanym miejscu
nękanym przez chorobę
konkretną jednostkę chorobową, sklasyfikowaną
i objętą jakąś
metodyką leczenia, to jednak dotarcie
do przyczyn może wjeść
również poprzez ścieżkę psychologicznej
uważności, to jest moment
kiedy się zatrzymuję
następuje zawieszenie broni
a rozejm
nie walczę, siedzę i zaczynam
analizować najbardziej elementarne
potrzeby mojego organizmu
te najbardziej pierwotne, bez których
zaspokojenia żadne inne potrzeby
pragnienia i zamierzenia
nie mogą mieć miejsca
zaczynam powtarzać w głowie podstawowe słowa
oznaczające podstawowe reakcje
i emocje
ból
smutek, głód
radość, wściekłość
bunt
spokój, spokój
spokój
zaczynam proces spokojowy
wojna z sobą samym
odchodzi w zapomnienie
wiem, że brzmi to
cokolwiek enigmatycznie, dziwacznie
albo mocno pozaracjonalnie
ale to właśnie opiekowanie się samym
sobą i słuchanie każdego
zgrzytu i pisku organizmu
lokalizowanie tego co niepokoi
nazywanie tego i
szukanie źródeł tego niepokoju
to klucz w walce z bólem
tutaj człowiek zaczyna dostrzegać
jak wiele dolegliwości ma podłoże psychologiczne
jak wiele odpowiedzi
możemy odnaleźć w przeszłości
w niezauważonych
w niezaleczonych
nieprzepracowanych zdarzeniach
momentach, kryzysach
wtedy właśnie w swoistej
autoretrospekcji natykamy się
na mnóstwo naszych niegdysiejszych reakcji
pod tytułem
a jakoś to będzie
każda z takich reakcji to jakieś mikro zaniechanie
mikroignorowanie sygnałów
jakie dawał nam nasz organizm
to w jaki
sposób byliśmy traktowani przez siebie
i przez innych
w określonych sytuacjach
również zaczyna nam unaoczniać
mrowie związków z naszym aktualnym
stanem zdrowia
to niesamowite w jak silny sposób
można przeżyć siebie
w bólu, gdy otworzymy dziesiątki
okienek, które dotąd były
szczelnie zamknięte albo
zarośnięte mychem zapomnienia
u mnie ten proces odbywa się w ramach
swoistego potoku myśli
przypomnień, uświadomionych
ostrzeżeń, jakie możemy wyszeptać sobie
samym, gdy zlokalizujemy już
pewne miejsca
czasem boli mocniej, bo sami nie pozwalamy
ujść temu bólowi
bo on krzyczy w jednym języku, a my w innym
jestem ateistą
nie odwołuję się w swoim życiu
do bytów niematerialnych
nieistniejących realnie
którym przypisuje się metafizyczne
czy mistyczne cechy abstrakcyjne
rozmawiam jednak z ludźmi wierzącymi
którym religia w kolosalny
sposób pomaga w wzmaganiach
z przewlekłym bólem
rozumiem i wierzę tym ludziom
wierzę, że to realnie pomaga im w tym
co muszą znosić
ja stworzyłem sobie kiedyś
zupełnie na własne potrzeby poglądową
umowną skalę mojego własnego bólu
gdy zbliżałem się do końca tej skali
gdy bolało tak silnie, że
odcinało mi racjonalne myślenie
i przestawałem słyszeć własne wycie
nigdy nie zdarzyło mi się
ześliznąć w przestrzeni mistycyzmów
religijnych czy quasi religijnych
odczuć, błagań i modłów
ale zacząłem czysto empatycznie
szanować modłów i błagania innych
gdziekolwiek by te modły nie były
kierowane
nauczyłem się, że z bólem można wygrywać
gdy nabierzemy wprawy
w przyczynowo-skutkowym lokalizowaniu
tego bólu w obrębie organizmu
bo tylko wtedy on
cokolwiek nam mówi
nauczyłem się również tego, że ból
sam w sobie abstrakcyjnie
oderwany od przyczyn i źródeł
jest tępem bezgranicznym żywiołem
jest walcem rozjeżdżającym wszystko
na swojej drodze. Ból
bez nas samych czyni nam najwięcej
krzywdy, bo pozbawia nas
godności. Fizycznie odziera nas
z człowieczeństwa
szmaci w sposób niewyobrażalny
wtedy nie jesteśmy nawet zwierzętami
jesteśmy ścierwem
zwiniętym w kulkę kawałkiem
wyjącego mięsa
ból daje się pokonać w procesie
rozumienia siebie. Bez nas samych
nigdy sobie nie pomożemy
choćbyśmy wpierdalali
tony przeciwbólowych kapsułek
bez troskliwego podejścia do naszego organizmu
i bez przytulenia naszych własnych
zaszłości i zamotanych
przeżyć nie staniemy nigdy
na twardym gruncie. Po bardzo
długim okresie błądzenia i
trafiania do lekarzy, którzy
mieli w dupie mnie, moją chorobę
i holistyczne podejście
do zdrowia pacjenta
zacząłem trafiać pod właściwe adresy
do właściwych drzwi i
natykać się na swojej drodze na
właściwych ludzi. Bez nich
byłbym dalej wypłoszonym, naładowanym
po brzegi bezsilnością
i wkurwem człowiekiem,
który strzela do tego bólu seriami
obrywając odłamkami i bez końca
taplając się w gównie niezrozumienia
siebie samego. Zrozumienie,
że stanowię pewną całość
że setki pozornie
niezwiązanych z moim schorzeniem rzeczy
moją wpływ na mój stan
postawiło mnie w pionie.
Wtedy odpowiednio poprowadzony
proces leczenia nadzorowany przez
kompetentnych lekarzy odmienił
moje podejście do fizycznych aspektów zdrowienia.
W tym samym czasie
rozpoczęcie terapii psychologicznej
wypełniło ten proces.
Mogę powiedzieć, że wtedy stworzyłem
swój własny krąg leczenia i zdrowienia.
Udało mi się z pomocą innych
stworzyć ten bezpieczny
krąg chroniący mnie od bólu
i bezsilności. Bezsilności,
której pokonanie nie jest tak oczywiste
jak mogłoby się wydawać.
Jednak bardzo wiele z tego co w
owym kręgu się wydarza zależy
tylko i wyłącznie ode mnie.
Największy ciężar muszę unisał.
Słowa wdzięczności,
w których nie sposób zawrzeć wszystkiego
co chciałbym wyrazić w ramach podziękowań
należą się
najbliższej mi osobie, która
swoją wiedzą, doświadczeniem
i wsparciem skierowała moje
na wpół zdechłe myśli w kierunku
całościowego spojrzenia na swój organizm
i na fakt, że opiekowanie się samym
sobą jest ważniejsze niż doraźne
łatanie dziur farmakologią.
Jestem również
bardzo wdzięczny za pomoc jaką uzyskałem
w Hospicjum Świętego Łazarza
w Krakowie oraz w Poradni Leczenia
Ran Przewlekłych w Centrum Medycznym
Celeris w Krakowie.
Osobne podziękowania należą się mojej psycholożce,
która bardzo pomaga mi w rozprzątywaniu
siebie samego i odnajdywaniu
właściwych ścieżek rozumienia siebie
w sobie i siebie w świecie.
Szczególne podziękowania kieruję również
do mojej pielęgniarki środowiskowej.
Dziękuję jej za delikatność,
empatię i nieocenioną
pomoc w codziennym opatrywaniu rany.
Na końcu chciałbym
podziękować wszystkim, którzy
wsparli i wspierają mój proces leczenia.
Wasz odzew, konkretna
pomoc, zrozumienie również
ruszyły mnie do przodu
i to także dzięki Wam jestem tu, gdzie jestem
w trudnym procesie dochodzenia do siebie
i zdrowienia.
A wszystkim
borykającym się z przewlekłym, uciążliwym
bólem życzę wytrwałości,
mnóstwa sił i
dobrych ludzi na Waszej drodze.
Wsłuchujcie się w to, co chcę powiedzieć
Wam o Wasz organizm, bo
mówię więcej niż można by sądzić.
Tradycyjnie już przypominam, że
podcast Myśli Mowa ma swoją bazę
i zakotwiczenie w wolnej i
otwartość źródłowej przestrzeni Fediverse.
Strona domowa podcastu znajduje się
na platformie Castopod.
Mikroblok podcastu znajdziecie na
Mastodonie, a odcinki
z transkrypcją dla osób głuchych
i słabosłyszących pojawią się
mniej więcej dobę po wypuszczeniu
danego odcinka i publikuję je na
Piertubie, będącym doskonałą
alternatywną dla YouTube'a.
Lista innych platform podcastowych,
na których można posłuchać Myśli
i Mowy znajduje się na stronie głównej
podcastu. Wszystkie linki do wyżej
wymienionych miejsc znajdziecie
oczywiście w opisie tego odcinka.
Tych, którzy chcieliby podzielić się
swoimi zmaganiami z bólem lub
po prostu skomentować ten odcinek,
zapraszam na profil na Mastodonie
i do komentowania na Piertubie.
Zachęcam również do odwiedzenia pokoju
tego podcastu w sieci Matrix,
do pisania maili i kontaktu przez sieć IRC.
Trzymajcie się ciepło
i nie dawajcie się
bólowi. Do usłyszenia
w następnym odcinku.
Cześć!
Napisy stworzone przez społeczność Amara.org